Mijn eerste ervaring met virtuele emulatie was met Virtual PC op de Mac met systeemsoftware versie 8. Dat is ongeveer net zo lang geleden als de eerste kleitabletten. Geen UNIX en 'intel inside' dus er moest nu daadwerkelijk emulatie plaatsvinden ivm totaal verschillende processors. Dat resulteerde in het bekende 'stront door een trechter' effect qua snelheid. Dubbelklikken op een 'vette' dir gaf de mogelijkheid om koffie te zetten. Maar in die tijd ging het daar eigenlijk niet om. Het was mogelijk om Windows 95 op te starten op je Mac en dat was het eigenlijk.
Als je projecten op verschillende UNIX distro's deployed dan is het wel handig om een sandbox te hebben om daarop te testen. Mac OS X Server, Tiger, Debian, Ubuntu. Dus voor Ubuntu 'Gutsy Gibbon' server wilde ik Parallels 3.0(5584) gebruiken. Wat een drama zeg. XP werkte altijd wel met Parallels maar Ubuntu dus niet.
Installatie van server 7.1 op mijn MacBook resulteerde in de foutmelding dat mijn processor te oud was voor deze installatie. Ja, dikke vinger natuurlijk. Intel Core Duo dus dat zal toch zeker niet. Dus dan maar de desktop versie. Nou dat was helemaal &#@!*^. Op het forum stond zogenaamd een oplossing maar dat werkte ook niet.
Dan toch maar enigszins met tegenzin VF gedownload. Wat een zegen zeg. Gewoon zonder problemen Ubuntu server installeren vanaf de installer CD. En echt een poep sneller dan Parallels.
Dit is de weblog van Peter Dierx. Gevuld met artikelen en berichten over Ruby on Rails, Mac OS X en hier en daar een Apple nieuwtje.
